Fantoompijn

Autorijden is een deel van mij, al zolang ik me kan herinneren. Als kind speelde ik graag met auto’s en kende bijna alle merken en modellen uit mijn hoofd. Het behalen van mijn rijbewijs was dan ook een mijlpaal in mijn leven. Mijn vader herkende mijn passie voor autorijden; als we met de gezinsauto er opuit gingen, kreeg ik altijd de autosleutels van hem.

Niet al mijn auto’s waren even spannend, maar met mijn 1978 Scirocco GL en mijn 1990 Honda Civic heb ik bijzonder veel rijplezier gehad. Bovenaan mijn korte bucket list staat sinds jaar en dag ‘het bezit van een volbloed sportwagen’, dus de zes jaar dat ik mezelf eigenaar van een TVR kon noemen was een hoogtepunt in mijn automobiele bestaan.

Brum cockpit
Mijn TVR is mij kort geleden afgenomen. De grote gemene deler hierin is de recessie, maar dat zie ik als overmacht. De andere schuldigen vat ik gemakshalve samen onder de noemer ‘de regelgever’: justitie, KLPD en boegbeeld CJIB. Het zijn immers deze instanties die met hun aangescherpte regelgeving en exorbitant hoge boetes het plezier in het autorijden de kop indrukken.
Drie belangrijke factoren die bij een autoliefhebber als ik de juiste emoties oproepen zijn het gevoel van acceleratie, de bijbehorende soundtrack en de G-krachten die tijdens dat proces vrijkomen. Neem deze factoren weg en je auto is nog slechts een vervoermiddel…

Utah - Eric at the precipice
Na een hoogtepunt volgt meestal een dieptepunt. Momenteel ben ik gedegradeerd tot het rijden van een bedrijfsauto en af en toe de versleten gezinsfransoos. Tel daarbij op de idioot lage snelheden die ik sinds mijn laatste CJIB-aderlating hanteer – ik gun ze geen cent meer van mijn zuurverdiende geld – en de echte autoliefhebber begrijpt hoe ik me voel: als André van Duin die een theaterverbod opgelegd heeft gekregen, als Eric Clapton die zijn gitaar is afgenomen, als Tiger Woods zonder golfclubs.
Als een geamputeerde met pijn in zijn ontbrekende lichaamsdeel…

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: