Medicijn

17/11/2011

Behalve dat de ‘Natter ’n Noggin’, de seizoensafsluiter van de TVR club, een uiterst gezellig weerzien was van gelijkgestemden, bleek de rit naar midden Nederland van cruciaal belang voor mijn persoonlijk welzijn.

De afgelopen tijd heeft Brum meer stilgestaan dan me lief was. ‘Zomaar’ een ritje maken op een donkere, koude doordeweekse avond is gewoon niks an. En het enige ritje met de tweezitter dat ik onlangs kon bedenken was een boodschap doen in Heerhugowaard met mijn jongste spruit (zie mijn vorige verslag, ‘Tie-vie-ar: the next generation’).
Ergo: de ‘to do list’ aan deze 19-jarige sportwagen groeit gestaag, terwijl er te weinig pret tegenover staat. Daar kwam afgelopen zondag dus even verandering in. En hoe.

Brum cockpit
Gesloten rijden op de A2 is op een koude zondagochtend niet alleen comfortabeler dan dakloos, het biedt ook andere mogelijkheden. Met slechts 3 van de 5 plakken (droog) asfalt in gebruik en een opgewarmde Tivver onder mijn kont was het onmogelijk om de verleiding te weerstaan: met 1 lege rijbaan als marge tussen mij en het reguliere zondagsverkeer heb ik 210 km/u op de teller aangetipt; een persoonlijk record voor mijzelf én mijn TVR. Oké, dit is nog niet de 230 km/u die de folder belooft, maar er moet nog wat te wensen blijven, nietwaar?

Flitspaal Freedom of Speed

En als je dan voelt hoe moeiteloos het oudje een dergelijke snelheid haalt, waarbij ie blijft sporen als een Thalys, vergeet je even de loszittende raamrubbers, defecte klokken en andere ouderdomsverschijnselen; deze TVR doet nog steeds waar ie het best in is: hard gaan. En als de snelheid dan nog niet voldoende adrenaline losmaakt, is het wel de angst voor de Gatso; als ik nu wordt geflitst, ben ik drie keer mijn rijbewijs kwijt. Maar dat is het bijna waard, want dit is waar het bij TVR-rijden om draait: rebelleren, voelen dat je leeft.

Advertenties