waarom TVR?

Een TVR is opgebouwd zoals de meeste auto’s die voor circuitgebruik zijn ontworpen: een stalen buizenchassis met een polyester body. Deze constructie resulteert in een laag gewicht en in combinatie met een krachtige motor zorgt dat voor indrukwekkende prestaties – sportwagenprestaties.
TVR’s zijn verstoken van elektronische zaken zoals ABS, ESP, SIPS, NATS, DING FLOF BIBS, enz. Er is geen elektronica die de bestuurder redt uit penibele situaties; je mag het nog allemaal zelf doen. Of, zoals TVR het zelf stelt: “Als je met 160 km/u een bocht neemt die je met die snelheid gewoonweg niet kan nemen, redden ABS en airbags je ook niet”. Vanwege het ontbreken van deze hulpmiddelen vertonen de achterwielaangedreven TVR’s bij tijd en wijle wat onvoorspelbaar gedrag, maar dit maakt ze nu juist zo spannend; het vergt nog vaardigheid om een dergelijke auto de baas te blijven.

Veel ‘comfortverhogende’ zaken waarmee het gemiddelde euroblik tegenwoordig is uitgerust zijn in een TVR ver te zoeken. Een TVR-rijder wil niet worden lastiggevallen met zaken die de aandacht afleiden van het pure rijplezier, zoals een zelfdenkende asbak, verwarmde reserveband of een van binnenuit verstelbare trekhaak. Sommige puristen vinden zelfs mistlampen op hun ‘Tivver’ overbodig en van hen hadden de ramen ook slingerbediend mogen blijven.
Oké, qua afwerking is een TVR geen toonbeeld van gründlichkeit, maar het is dan ook geen Duitse auto, maar een Britse. En wat maakt het uit als je – al dan niet tijdens een restauratie – ergens in de body een kreet als ‘Nigel is a fat bastard’ tegenkomt. Zolang je naam geen Nigel is, is het slechts een bewijs dat de auto door mensenhanden gebouwd is en niet door een rij industriële robots langs een lopende band.

Zeker niet onbelangrijk is het geluid waarmee een TVR zich aandient; terwijl men bij Porsche door strenge milieu- en geluidseisen het ooit zo karakteristieke (uitlaat)geluid inmiddels om zeep heeft geholpen, produceert een TVR nog altijd de klanken die voor de ware autoliefhebber een radio overbodig maakt (play it loud!):

Het klinkt misschien onlogisch, maar een TVR is in zekere mate ook nog praktisch. Terwijl je in een Dodge Viper slechts een tandenborstel mee kan nemen om de vliegen tussen je tanden te verwijderen vanwege je brede grijns onder het rijden (aldus Jeremy Clarkson), heeft een TVR Chimaera bijvoorbeeld voldoende bagageruimte voor een weekje toeren door Europa met z’n tweeën.
Een TVR is tevens minder spartaans dan een Donkervoort of Cobra en heeft iets meer bodemvrijheid, waardoor deze te gebruiken is voor meer dan alleen kortstondig circuit- of snelweggebruik. En dus kan men meer ritten bedenken om de TVR te prefereren boven de gezinsauto.

chimaera_blue_castle
Een TVR heeft minstens zoveel ‘British Heritage’ als een Austin Healey en heeft – in tegenstelling tot bijvoorbeeld Morgan – een zeer eigenzinnige, eigentijdse vormgeving. En met een aantal van nog geen vijfhonderd in Nederland aanwezige exemplaren is het merk ook nog exclusiever dan Ferrari.
Bovendien kleeft er aan een TVR geen (negatief) imago; rijden in een TVR ontlokt bijna alleen maar positieve reacties aan voorbijgangers.

En last but lot least: TVR’s zijn betaalbaar. Zeker ‘dankzij’ de crisis kan men (zeker in Engeland) zeer jonge TVR’s kopen voor bedragen die ronduit ‘belachelijk’ te noemen zijn voor dergelijke exoten.

dus: even goed sparen en… wie weet?

Advertenties

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: